Ónser klääner Tiejer Titus

Voor Jòhr ónn Daach éss óns emòòl e klää Katz zuugelaaf, e klääner Tiejerché médde kuurzer Schwänzjé, odder genaauer gesaat, mét só e „Knéckschwänzjé“. Der „Titus“, wie ónser Kénner deer klää Kaaderché genannt hann, éss äänes Daas óffgetaucht ónn ääfach némmeh foort.



Putzmónter wòòr er, schdónnelang óff Rutt, béser äänes Daas hämmkómm éss médde bluudich Bäänché. De Haut wòòr abgeschirft, ónn de Wónn éss ónn éss nét richdich gehäält. Émmer nommò hadder se óffgeleckt. Wat sólle mer da nuur machen, hammer óns gefròòt. Ónn dò hadder dann e Kraaghen aus Plasdick aakriet, graad wie soo e Trichder. Ó weil er sich mét die scharf Kant émmer nommò et Bäänché bluudich gekratzt hat, wannt gebéss hat, hann ich deer Kraaghe bezoh médde weicher Schdófft. Die Montuur hat ausgesinn ball wie só e Lampeschirm. Raus durft ónser Kaaderché naddierlich némmeh, awwer ént Haus, dò éser rómgeturnt. Alle Gebott hadder ówwe Schaff gehuckt, odder er hat sich dré vóschdoppt, wann de Dier mò óffgeschdann hat. Jeedefalls hadder sich vaan die greilich Montuur nét schdeere geloss. Derliefscht hadder ówwet Fénschderbreet gelee ónn de Vijjel vórraan et Haus betracht. Äänes Daas, et wòòr én de Faasendwóch, dò éss mò e Fraa kasiere kómm foor e Verein. Óff de Weech aan de Hausdier dò móss se ónser "Titus" mét sei "Lampeschirm" hénner de Fénschder gesinn hann. Ó wie se da vórra mer aan de Dier schdeht, dò saat se dootäärnscht ó ganz afferrett: "Mä jees! Soo eppes hann ich jò noch nie gesinn! Hann Dier Auer Katz dat Jòhr lòò foor de Faasend verbòòzt?"

Karin Peter hat zuletzt das Buch "Hans Huckebään, der Óngléckskoof" in Saarlouiser Mundart veröffentlicht.