Klappt doch!

Wat éss dat nommò foor e Verkehr, wie mer aan deer Mòòrn én de School fahren! Mei Mann ónn ich, mier se seit Jòhren én de Dienscht lòò én die alt School métten é Saarlouis. Eer éss der Scheff, ónn ich sénn e ganz normaal Lehring.



Mer kómmen e bésselché knapp óff der Schoolerhoff aan, awwer et hat Gott sei Dank noch nét geklingelt. Haut sé mer nämmlich besónnerscht presiert, weil mei Mann noch Poscht fäärdich mache móss. Die geht dann ónser Hausmääschder méthóllen ówwet Bómmääschderamt.

Mét Schmackes reißt mei Mann die alt, schwäär Schoolerdier óff, foor ént Schoolerhaus résegehn. Ónn da wéller de Dier feschtschdellen, wie mer saat, äss se óffbleift. Wat haddern Aarwet mét die Dier: Männen Dier, se gäät hallen? Mét der Fuuß dréckder óff só e Rijjel óff der Bóddem. Hallt nét! Nommò dróffgetroot. Geht nét! Et hat kää Wäärt! Mei Mann verliert de Gedóld. Er géfft óff, grómmelt eppes - et wòòr villeicht besser, mer haddet nét verschdann - ónn eer dann dapperdómmeldich erén ént Schoolerhaus. Die schwäär Dier schlaat zuu.

Neewenaan aan de Hauswand, dò schdeht deer klää Kevin aus mei eerscht Klass: Hänn én de Bóxesack, Ranzen óff der Bóckel, Bréll óff de Naas. Er gickst iwwer sei Bréllerand, betracht sich dat Schauschbill ó grénst vaan ään Ohr bés aan dat annert. Wie mei Mann ént Schoolerhaus drén éss, dò próbbieren ich dat Schbillché mét die Dier. Meh langsam, e bésselché meh mét Gedóld. Ó baufdich, de Dier hallt. Deer Klää schdeht émmer noch aan de Wand. Sei Grénsen géfft brääder ó brääder, ónn ich heere, wie er saat - er tóddelt noch só e bésselché: "Bei … bei … Ihnen dò ha … ha … haddet awwer geklappt!" Mei liewer Mann, wat hann ich dòò Punkte gemach!

Karin Peter schreibt in der Mundart von Saarlouis.