Holzwéch

Én der Zeidong hat gestann, se hätten fascht iwwerall ém Saaland fascht all Bääm ómgehaau. Ónn dat, ohne de Leit ze fròòn ónn vorher Beschääd ze saan.

Kään äänzijer Bürjermääschder sóll odder wéll eppes gewóschd hann von där Aktsion, wo vom Ómweltminischterium genehmischt geween wär. Moijens wären de Leit óffgestann, ónn dò hätten de Bääm dò gelää. Baufdisch.

Jetz mò langksam. Bei mir ém Gaaten stehn noch all Bääm; ich ha gleich nògelout. Dò sénner sogar ze vill. Mei Fraa saat émmer: "Der dò Baam móss weg, der hénnert, der hóllt us all Licht weg ónn mischt nix wie Dreck." Awwer der Baam bleiwt stehen, der éss mei Freind, den hann ich óffgepäppelt, wie et imm mò nét gutt gang éss. Ónn außerdem mache Bääm kää Dreck.

Wat bei der ganzer Sach lò stémmt, éss, dat ém Januar ónn ém Februar vill ronnerémm ém Land abgeholzt génn éss, langeschd de Stròòßen ónn Wejer ónn langesch der Bahn. Dat hat sicher wat mém Wénter ze doun, der wo mer jò diss Joar nét hotten. Salz óff de Stròòßen ze straauen, hat ma jò nét gebraucht. Wat macht ma én sonem Fall mét de Arbeitern? Dähemm lossen kamma se jò nét gutt, wennet so warm Wedder éss. Also gewwt ma innen e Motorsääch én de Hand ónn schéckt se iwwerall hin, wo et eventuell kénnt sénn, dat e Baam villeicht én honnert Joar woméchlich wejen Altersschwäch ómfälle kénne gängt. Dat éss wie bei de Minschen: E Krankhäät éss schnell gefónn, ma móss nur bei de richtijen Dokder gehn.

De Leit woaren ónn sénn émmer noch wiedisch, de Zeidong hat voll gestann. "Naturfrevel" hat et gehääscht, "Sauerei, so eppes". Awwer ma sóllt aach draan denken, dat et Saaland en arm Land éss, wo gucken móss, wo et sei Ékommes herkritt. Et Holz lisst sich ém Auebléck gutt verkaafe, hääscht et. Nò China zom Beischpill. Die braichten alles.

Gérard Carau lebt im moselfränkischen Beckingen und betreut die Literaturzeitschrift "Paraple".