1. Saarland
  2. Saarbrücken

Mundart-Kolumne der saarbrücker Zeitung

Mundart-Kolumne von Karin Peter : Deer alt Lottringer

Diesen besonderen Schrank würde unsere Autorin niemals verkaufen. Schließlich hat das Familienerbstück schon viele Jahre auf dem Buckel.

Aan de 300 Jòhr wäärd er ball alt sénn, ónser Lottringer Schaff, en Erfschdéck vaa mei Ooma. Ónn die hodde geerft vaan ihr Schweschder. Seit 50 Jòhr schdehder jétzer én ónser Wohnzémmer – é grooßer Schaff aus Eichenhólz, sei Dieren aus Nóssbaam. Bei óns Ooma, dò hodder é Saarlui én t Schlòòfzémmer geschdann.

Et wòòr én de fóffzijjer Jòhren. Dò macht ihr Dogder e Krankebesuuch bei se. Deer hott dòòmòòls Antiquitääte gesammelt. Er gesitt de Ooma ihr Schaff, éss meh wie begääschdert vaan dat antiek Meewelschdéck ó wéll et ónbedéngt fó vill Geld abkaafen. De Ooma awwer, die iwwerleet nét lang ó männt: „Wat deer Schaff aa mei Dogder wäärt éss, éss deer mier schó lang wäärt. Deer Schaff bleift!“ Et wòòr doch schließlich en Erfschdéck vaan ihr Schweschder. Ó jétzer wóscht se eerscht, wat sie foor eppes Exkwisittes én ihr Schlòòfschduff schdehn hott.

De Zeit geht én t Land. Äänes Daas, et wòòr én de sechzijjer Jòhren, dò kriet de Ooma mét, dat mei bescht Freindin, wie t geheiratt hat, e Lottringer Schaff vaa sei Eltern geschenkt kriet hat. Ó vaan dòò aan hott se voor, dat ich – ihr ältscht Enkelin, deer Schaff mò sóllt erwen. Dat hott se aach én de Fammill soo vózehlt. Mier wòòr dat peinlich, ó soo hann ich mich seréckgehall. Mei Mamma hott jò schließlich noch drei Geschwischder.

Wie dann de Ooma e paar Jòhr schbääder geschdorf éss, ónn de Fammill aausenanner gemach hat, wie mer só saat, dò éss naddierlich aach deer Schaff én t Wisier kómm. Wann er verkaaf gé wäär, hädder én die dòòmòòlich Zeit é paar dausend Mark ébraat. Awwer dòò saat mei Taant, de Schwääjerin vaa mei Mamma, de Ooma hätt gewóllt, dat ich deer Schaff sóllt krien. Ònn dòòdermét wòòren se dann all éverschdann.

Mier hann dann ónser Lottringer Schaff vaan e Saarluier Schreiner reschdóriere losen. Deer sei Pappa – iwwer 90 Jòhr alt – hott dòò noch geleeft. Er hott vózehlt, nòò der eerscht Weltkriech wäären de Schreiner médde Fuhrwerk iwwer Land gefahr ónn hädde bei de Bauern die alt Schäff geen nau Meewel égetauscht. Deer wóscht aach noch, dat eer deer Schaff dòòmòòls fó mei Grooßtaant iwwerhóll hott, ó wadder draa gefléckt hott.

Foor mich éss deer Lottringer Schaff meh wie nuurm e schee Meewel, erénnerder mich doch draan, wie äänich óns Fammill émmer wòòr – aach noch, wie gedäält génn éss.

Die Autorin Karin Peter lebt in Wadgassen und schreibt in der alten moselfränkischen Mundart von Saarlouis.