Mei eerscht ó mei letscht Radd

Mei eerscht ó mei letscht Radd

Dò neilich hott der Mósjé Schwambach én de Zeidóng vaan t Bónanzaradd vózehlt, dat wó eer nie kriet hott. Sei Geschicht, die hott bei mier só eppes wie mei "nostalgischer Nerv" getroff, wammer t mò só ausdrécke wéll. Ónn dò éss mer ónwillkierlich mei eerscht Radd én de Kopp kómm. Et wòòr e gebrauchdet - kuurz nòò der Kriech Aafang de fóffzijjer Jòhren.

Wääs der Himmel, wó et dòòmòòls häär wòòr! E Radd mét só e hoochgeboo "Gesóndhättslenkschdang", wie mer gesaat hott. Óff deer greilich haart Léddersaddel hott mer jò ganz pòòlericht gehuckt, wie wammer e Schdecken én t Kreiz hätt. Ónn dò hann ich da médde Rock odder Klääd óff deer Saddel gesétzt ónn drónner nuurm et Ónnerbéxelchen. Wie hott dat gepuuzt ó gepetzt! Dòòmòòls hammier Mäddcher jò noch kää lank Bóx aakriet. Awwer égaal, ich wòòr meh wie glécklich mét mei aaije Radd.

Eindlich wòòr mei Radd nuur fó ém Hellen: Et hott kää Lamp ónn aach kää Brems, awwer e Klingel wòòr draan. Gebremst hat mer mét der Récktrétt, oft e bésselché se hart, ón dò sénn ich da meh wie äämòò gefall. Én die Zeit wòòren de Schdròòßen noch schwäär rampóniert. Ää Naarb aa mei Knie hat sich bés haut gehall. Awwer eppes wòòr gutt. De hascht kää Lóftpómp gebraucht. Égaal iwwer wat fó Nääl odder schbétz Schdään de gefahr béscht, kää Schlauch éss kabutt gang. Mei Radd hott nämmlich Vóllgummirääfen, ónn die kónnt mer gaar nét óffpómpen. Wó mei "Nòòkriechs-Radd" hikómm éss, dat wääß ich némmeh, wómijjelich bei der Althändler geland, wie et de Gääscht óffgénn hott.

Noch én de Frankenzeit, dò hann ich e nau Radd kriet. Jòhrelang hoddich dòòderfoor all geschenkde Geld geschbaart. Et wòòr e deitsch Radd, ganz schee deier awwer módäärn: "Göricke Regina", alles draan, sógaar e Gangschaltóng mét 4 Gäng! Aach mei zwätt Radd éss némmeh fó Gutt. Schó seit Jòhren éset é Rent ó schdeht bei anner Gerémpel é mei Keller.