1. Saarland

Hauptsach Wuurscht!

Hauptsach Wuurscht!

Mei Hónd hääscht Artan. Méttlerweil weit der Knechtché 70 kg, éss só lank wie mei Kichendésch, ó kann de Kopp neewenaan de Teller leien. Wie eich dò neilich kää Lóscht hott, foor én de Wald durch de Schnee se tappen, dò saan eich mer: "Hóll der Hónd ääfach mét hénnenaus ént Gelände

Mei Hónd hääscht Artan. Méttlerweil weit der Knechtché 70 kg, éss só lank wie mei Kichendésch, ó kann de Kopp neewenaan de Teller leien. Wie eich dò neilich kää Lóscht hott, foor én de Wald durch de Schnee se tappen, dò saan eich mer: "Hóll der Hónd ääfach mét hénnenaus ént Gelände. Dò éss jò rónserómm alles égezeint, ó soo hooch wäärder nét schbréngen." Der Artan déppelt friedlich neewenaa mer häär, aan der Zaun vaa mei Nòòpersch vóbbei, schnuppert mò hie ó mò lòò, mét de Naas aach mò ónner der Zaun drónner durch. Baufdich! Óff äämòòl dò schdeht der ganz Hónd óff die anner Seit! Wat éss pasiert? Mét die dick Naas ónner der Zaun durch, de Kopp gehoof ónn der Zaun fliet hooch, weil er nuur meh locker zwéschen de Poschde bampelt. Mei Hónd guckt meich aan, wie wanner wóllt saan: "Kää Schangs! Eich kómmen nét! Hie éset vill scheener. Kómm Dau riwwer, ónn da kanne mer Nòòlaafchés schbillen." Schnee hin, Schnee häär! Irjendwie móss eich der Knechtché éfänken! Eich móss aach ónner der Zaun durch - mét mei ganz Montuur: e dicker Annórack, e Wóllkapp óff de Kopp ónn noch e waarmer Schaal óm de Hals. Schdeif wie e Bäär! Mei Nòòpersch ihr Gróndschdéck leit ball en halwer Määter heeher wie meint. Allé dann! Rónner óff de Knie. Mét mei recht Hand óff de Bóddem abgeschditzt heewen eich mét die anner Hand der Zaun hooch, bécke meich dief rónner, ónn dann gehdet ab berjeróff durch de Schnee. Meh óff Maul ónn Naas gerobbt wie gekrawwelt! Driwwen aakómm hat mei Hónd all Frääd allään. Er schbréngt wie e Béckché ó guckt meich aan, wie wanner wóllt saan: "Haschdet endlich aach geschafft!" Dat Éfänken vaan der Knechtché éss néddesó ääfach. Dòò fällt mer sei liefscht "Leckerli" énn. Eich ruufen nuur: "Liooner! … Liooner!", ó schó kómmder aageschdirmt. Eich der Artan dapper aan de Lein ónn dann óff de Réckweech: Der Zaun nommò aagehoof, der Hónd drónner durch gedréckt. Ónn hernòò eich. Et éss wie wann der Hónd meich aan de Lein hätt. Endlich driwwen ónn neischt wie ént Haus! Eich hann de Naas vóll. Awwer, vóschbroch éss vóschbroch! Der Knechtché hat jò noch Liooner segutt. Eich de Kiehlschrank óffgemach: Méscht! Kää meh Liooner meh dòò! Wat machen? Gott sei Dank! Lòò leit noch e Wiener vaa géschder! Awwer, wääsen Der, aa mei Hónd, aan deer, dò éss dat graad éggaal. Hauptsach Wuurscht!

Karin Peter aus Wadgassen schreibt in der Mundart ihrer Heimatstadt Saarlouis.