Der Huddel mid de Erfahrunge

Der Huddel mid de Erfahrunge

Das wääs má schunn aus Erfahrung: E Erfahrung is bloos e Erfahrung, wem'má se gemachd had. Annerschd gesaad: Erfahrunge, wo de nidd gemachd haschd, unn zwaa selwer, sinn ach känn. Weil: Mir Mensche sinn hald allermeischdens so gebaud, dass má vill liewer uff uns selwer heere als uff annerleid. Unn das fangd schbädeschdens aan bei de Kinner, wenn se menne, sie wäre käm'meh

Das wääs má schunn aus Erfahrung: E Erfahrung is bloos e Erfahrung, wem'má se gemachd had. Annerschd gesaad: Erfahrunge, wo de nidd gemachd haschd, unn zwaa selwer, sinn ach känn. Weil: Mir Mensche sinn hald allermeischdens so gebaud, dass má vill liewer uff uns selwer heere als uff annerleid. Unn das fangd schbädeschdens aan bei de Kinner, wenn se menne, sie wäre käm'meh. Es heischd zwaa efdersch, frihjer wär das gans annerschd gewään, wie die Junge noch vor de groose Leid Reschbegd gehadd hann. Wenn das awwer e Brigg wär, meeschd isch nidd misse driwwer gehn. Weil: So kann känn Lochfraas im Gedäschnis hause, dass isch das nim'meh wisd, wie isch vun rá gewisser Zeid aan mir vun meine Leid nim'meh aarisch vill ohne Widerschbruch saan geloss hann. Das genn isch ach gans ehrlisch zu. Manschmòò is má dòòmòòls ach zupass kumm, dass isch zeidweise zimmlisch scheinheilisch gugge kunnd. Dann hann isch als wenischdens gemachd, als dääd isch Lehr aanholle. Jòò gesaad unn nää gedenkd unn debei iwwerleed, wie isch das kann unner ääner Hudd bringe. So bin isch wenischdens ums eewische Dischbediere kumm. Das mach'isch nämlisch nur dann gäär, wenn isch am Schluss gewinne.Debei hann isch, ach ohne's zusegenn, schunn genau gewusd: Wenn's uff dá Weld jemand gebbd, wo's gudd mid má mennd, dann sinn die das. Unn die mache sisch Sorje drum, isch kinnd ebbes Dummes mache unn lang draan gnawwere misse. Se hann hald die nei Zeid nidd váschdann, weil sie aus rá annerer Weld kumm sinn unn aus'rá gans annerer Zeid eerschd reschd. Degeje waa isch immerhin schdigger zwansisch Jòhr uff dá Weld - unn dòòdemid had e neies Zeidalder aangefang. Bleed waa's bloos, wenn sisch dann e Zeid schbäder erausgeschdelld had, dass nidd isch mid meinem moderne Durschbligg reschd gehadd hann, sondern die alde Herrschafde hann de Finger uff'em rischdische Loch gehadd. Nää, das waa nidd immer so, se ware jòò nidd de liewe Godd. Awwer váriggd waa's doch, wenn efdersch so uralde Aansischde uff gans neie Aangelejehääde gepasd hann, unn wenn das mir nidd gepasd had, hann isch hald passe misse. Wenn isch heid so serigg gugge, bin isch zimmlisch sischer, das hann se meh wie äämòò midgridd - unn hann niggs gesaad. Niggs vun: „Häddsch de uff misch geheerd! Isch hann dá's doch gleisch gesaad.“ Allään schunn dòòdeforr meeschd'isch misch heid noch eggsdra bedangge. Awwer bei wemm? Weil: Irjendwann had's känn Ròòdschlääsch meh genn, ach danne nidd, wenn isch gäär welsche gridd hädd. Heegschens iwwerleje kunnd'isch dann noch, was se jedds gesaad hädde. Das is nidd es selwe, awwer immerhin e Aanfang. Unn ab unn zu dääd má ne ach gäär saan, wo se reschd gehadd hann, wie isch noch jung unn dumm waa. Unn weil's die Sord jung unn dumm heid aa noch gebbd, meeschd má ne, ach wenn's annerleids Kinner sinn, gäär emòò e gudder Ròòd genn. Dääd isch mache! Aus lauder Guddhääd! Awwer mennsch de, die dääde sisch ebbes saan losse? Peter Eckert, aufgewachsen in Saarbrücken-Burbach, lebt seit 1972 in Wadgassen-Differten. Letzte Veröffentlichung war der Mundart-Asterix "Die Sischel vun Gold".